W ROLACH GŁÓWNYCH
WIKTORIA
W POZOSTAŁYCH ROLACH
ODCINEK TRZECI A W ARKADII
Spokój! Spokój!
Co do Lajosa Kossutha z Węgier.
Kim jest ten dręczyciel austriackiej monarchii?
Ten wygnaniec szukający schronienia w Anglii?
Kossuth jest tu postrzegany jako bohater zwykłych ludzi,
kot wpuszczony między gołębie, królewskie rody Europy.
Panie Kossuth, minister spraw zagranicznych.
Witamy, przyjacielu.
Niestety te gołębie
boją się dialogu.
Miotają się.
Niektóre nawet porzuciły gniazda.
Dobrze sobie radzimy bez nich.
Do walki!
Żadnej litości, księżniczko.
Wiem, że to wojna na Półwyspie Iberyjskim,
ale nie wiem, która bitwa.
Pod Fuentes de Oñoro.
Bertie jest księciem Wellingtonem.
Naturalnie.
Oprócz ćwiczeń fizycznych
mamy też teatralne przedstawienie podboju militarnego.
To poszerza wiedzę historyczną.
Szkoda, że dla mnie nie ma roli.
Świetna walka, książę.
Kossuth został przyjęty entuzjastycznie.
Palmerston nazwał go przyjacielem.
Trzeba go upomnieć.
Szkoda, że jestem sto mil od Londynu.
Musimy okazywać solidarność naszym odpowiednikom,
a nie oferować azyl zdrajcom.
Napiszę cesarzowi, że nie ty podjęłaś decyzję.
Nie ja, bo mnie tam nie było.
Oczywiście, napisz.
Nasz udział w rządzeniu ogranicza się do listów.
- Nieprawda. - Oszukiwałaś.
A masz.
Bądź łaskawym zwycięzcą.
Niech to!
Nie po to wstąpiłem do królewskiej służby,
żeby się włóczyć po ogrodzie z bębenkiem!
Więc niech pan ją rzuci.
O tak.
Boję się, że królową zranią uwagi lorda Palmerstona.
To łajdak.
Niepoprawny.
Ciekawe, jak długo tu zostaniemy.
Wasza Książęca Mość pewnie tęskni za domem.
Mój jedyny dom obecnie jest przy siostrze.
Jeśli zdecyduje zostać na wyspie, niech tak będzie.
Choć wolałabym mieć widok na morze.
Mój pokój wychodzi na morze. Zamienimy się?
To miłe, ale pani zapewne wkrótce wróci do domu.
Mąż musi usychać z tęsknoty.
Wiesz, pani, co zrobił ten człowiek?
Wysłał naszego syna do szkoły z internatem.
Dziecko ma sześć lat.
Lepiej, że jestem tutaj.
Bertie nic nie mówi.
Jak mam go uczyć?
Ciebie interesują tylko wieści od szpiega z Londynu.
Znów tłumy oklaskiwały Palmerstona?
To od Francatelliego.
Kucharza.
- Zrezygnował z pracy. - Znajdziemy nowego.
To trywialne kwestie.
Drino, jeśli pozwolisz, po powrocie do Londynu...
Wiesz coś o tym, Skerrett?
Nie, pani.
Zostawcie nas samych.
Wyżywanie się na Skerrett nie poprawi sytuacji.
Słucham?
Nie sądziłam, że to zrobisz.
Cóż, pani Francatelli, zrobiłem.
- Czy świat się skończył? - Mniej więcej.
Od tygodni skaczą sobie do gardeł.
Kłopot w tym, że jest królową Anglii, ale on królem wyspy Wight.
Twoja kolej, skarbie.
Zrób to.
Nie musisz jej mówić, zrób to pisemnie.
Nie.
Muszę powiedzieć.
Służba się wymienia. Nie wolno ci...
Nie wolno?
...rozpraszać się, gdy tu jesteśmy.
Liczą się dzieci.
Tu mają zajęcie.
To właśnie brak zajęcia psuje arystokrację.
Na przykład Bertie.
Chcę, żeby umiał coś robić i naprawiać.
Żeby uprawiał pszenicę, robił mąkę, piekł chleb.
Ale przede wszystkim, żeby czytał.
Nie robi tego.
Nasze dzieci mają być wartościowe i najlepsze.
Naszym obowiązkiem jest je kształtować.
Zaprojektowałem ten dom tak, by dzieci mogły się stać wybitne.
Palmerston zaprosił Kossutha na obiad.
Nie mogę tolerować niesubordynacji.
Kłamał na temat czartystów,
a teraz otwarcie nazywa mnie tchórzem.
- Muszę wrócić do Londynu. - Nie.
Nie, Wiktorio.
Zatem Londyn musi przybyć do mnie.
Bez orszaku, Henry. O ile to możliwe.
Panowie, premier i ja mamy prywatne sprawy.
Dziękuję.
Nie mamy czasu.
To nie propozycja, tylko królewski rozkaz.
Królowej się nie odmawia.
Możemy zwiedzić jaskinię, papo?
Prowadź.
Papo, patrz!
Musimy skorzystać z tego, co książę zwie udogodnieniami.
Choćby były niewygodne.
Wszystko będzie dobrze, Wasza Wysokość.
Czy myślisz, że można oddychać pod wodą?
Nie wiem, pani.
Ryby to potrafią.
Wasza Wysokość!
Panie!
Ustaliłyśmy więc,
że królowa Anglii nie jest rybą.
Przybyliśmy natychmiast, gdyż sytuacja najwyraźniej nagli.
W czym możemy pomóc Waszej Wysokości?
Ta komnata jest bardzo
przytulna.
- Sam ją zaprojektowałem. - Widzę.
Lordzie Johnie, w kwestii tego Kossutha,
nie jesteśmy przeciwko austriackiej monarchii.
Zwracam się do premiera.
Przyjęcie Kossutha sprawiło, że mój kraj wygląda na słaby.
- Z całym szacunkiem... - Nie ma szacunku w pana słowach.
Fraza „z całym szacunkiem” nie nadaje szacunku.
To sprawy dyplomatyczne, a ja jestem ministrem spraw zagranicznych.
Dojdziemy do tego.
Członek pańskiego gabinetu zaprosił Kossutha na obiad.
Czy mogę zabrać głos?
Jeśli ma pan czas
między obiadami z królobójcami i anarchistami.
Lajos Kossuth nie jest ani jednym, ani drugim.
Jego naród cierpi głód przez podatki tyrana.
Jako mój minister wycofa pan
zaproszenie na obiad dla Kossutha.
Dopilnuje, aby opuścił granice mojego państwa.
Napisze do koronowanych głów Europy i zapewni ich o oddaniu rządu.
Czy czegoś pan nie rozumie?
Wasza Wysokość mówi wybitnie jasno.
To co pana tak cieszy?
Nic nie poradzę na moją naturę.
Chyba że to kolejne polecenie.
Proszę wybaczyć śmiałość, ale czy słusznie zakładam,
że podziela pan moją opinię o Palmerstonie?
Ten człowiek to pyszałkowaty błazen.
Palmerston jest patologicznym pyszałkiem,
ale to nie błazen.
Wolę mieć go w rządzie, niż aby wskoczył
na przeciwną pozycję i podjudzał motłoch przeciwko mnie.
Liczę, że zostanie pan na dzień czy dwa.
Królowa wolałaby, abyśmy wyjechali.
To była długa podróż.
Nieuprzejmie byłoby pana nie zapraszać.
Proszę.
Najlepiej zjeść sam czubek.
Dobry Boże!
Najpierw trzeba ugotować.
Dzień dobry.
Papo.
Ojej.
Doskonale.
To może pan zjeść bez obaw.
Chcę zamienić się pokojami z księżną Feodorą.
Pragnie widzieć morze.
- Proszę o to zadbać. - Oczywiście, wasza miłość.
Choć
przyjemnie jest patrzeć na morze.
Nie ma znaczenie, na co patrzę, jeśli to nie jest mój synek.
Bardzo mi przykro, że go od pani zabrano.
Proszę wybaczyć.
Premier i minister spraw zagranicznych są tutaj.
Lord Palmerston?
Joseph, prawda?
Zero pomnożyć przez dwa?
Dwa.
Zero nie ma wartości.
Wyobraź sobie dwa i zero na kartce.
20.
Czy to prawda, że zaprosiłeś...
Niechęć tego chłopca do nauki jest niedorzeczna.
On cię słyszy.
Dobrze.
Zostawmy arytmetykę
i zajmijmy się francuskim.
Zrobię test.
Dziękuję.
Chodźmy.
Proszę mi wybaczyć, pani, ale coś się poluzowało.
Gdzie pani mąż, księżno?
Ten, za którego pani wyszła.
Jest w Londynie.
Doskonale.
To szokujące, że nieobecność mojego męża tak pana cieszy.
Szokujące.
Nad wyraz szokujące.
Lecz także doskonałe.
Henry.
- Co u lady Palmerston? - Jak zwykle.
Rządzi, ma wiele planów.
Miło, że pani pyta.
- Lordzie Palmerston? - Pani?
Proszę dołączyć do nas.
Teraz, gdy mam pana przy sobie, chcę wiedzieć,
czemu pan założył, że nie poczuję się dotknięta
porównaniem do zbiegłego gołębia.
Prawdę mówiąc, nie sądziłem,
że usłyszy pani moją analogię z takiej odległości.
Kiedy polityk mówi o prawdzie, wątpię w jego słowa.
Zapewniam, że zależało mi jedynie na uwadze izby.
- Grał pan pod publiczność. - Wszyscy to kochamy.
Czytałem w gazecie,
że niemieckie stany są już uważane za bezpieczne.
Uznałem, że to szczególnie zainteresuje Jej Wysokość.
Wspaniała wieść.
Albercie, trzeba wydać dyspozycje.
Drino, proszę o pozwolenia na oddalenie się.
Nie rozumiem.
Z pewnością marzysz o powrocie do rodziny.
W Langenburgu wciąż panuje nienawiść,
a ja jestem krewną królowej.
Jeśli wrócę, moje życie i życie moich dzieci
będzie w wielkim niebezpieczeństwie.
To zdanie mojego męża.
- Pan też tak to rozumie? - Nie umiem ocenić, pani.
Lecz mam informatorów w mieście i starannie ich przepytam.
Wszystko, aby pomóc księżniczce.
Na razie nie ma mowy, żebyś gdzieś wyjeżdżała.
Zostaniesz tutaj,
z nami.
Ten dywan jest wyjątkowo różnorodny.
Czy również jest projektu księcia?
Uprzejmie z pana strony, że oferuje mi pan pomoc.
Dziękuję.
„Uprzejmie” to tylko jedno z określeń.
Moi informatorzy w Langenburgu donieśli,
że całkowicie bezpiecznie może pani
wrócić do domu, gdy tylko zechce.
- Pani o tym wie. - Jestem siostrą...
Wasza Książęca Mość,
protestujący nie są panią zainteresowani.
Pani po prostu chce zostać w Anglii.
Jakie sztuczki pan na mnie ćwiczy?
Jakie sztuczki pani ćwiczy na niej?
KSIĘŻNA MONMOUTH
Wiem, że nie dbasz
o mój dom.
Kocham twój dom.
Kocham ciebie i dzieci, którymi mnie obdarzyłeś.
Kłopoty mego kraju nie znikną tylko dlatego,
że nie widzę ich z okna.
- Co? - Nic nie mówiłem.
A jednak słyszałam.
Okazałeś dezaprobatę.
To nie dezaprobata.
Boję się.
Zademonstrowałaś swą władzę Palmerstonowi,
wyraziłaś życzenia, lecz nie wiem, czy je spełni.
Ten człowiek kocha ludzi, którzy kochają jego.
Tego się właśnie obawiam,
również, jeśli chodzi o ciebie.
Twoje serce łaknie pochlebstw.
- Łaknie pochlebstw? - Dlatego tak trudno ci tu być.
Tu ich nie ma.
Twoim prawem jest zaszczycać mnie analizą.
Moim ją ignorować.
Teraz chcę spać.
Dobranoc.
KSIĘŻNA MONMOUTH
Wasza Książęca Mość, dobry wieczór.
Zwykłe nieporozumienie.
A ja myślę, że to jasne, co zaszło.
- Panie Penge? - Co tam masz w peruce, chłopcze?
Piach?
Spójrz.
Znacznie mniejsza jest granica między twoją posadą
a odprawą bez referencji.
„Nie.
Nie utępimy”.
Nie.
„Ustąpimy” jak sądzę. Jeszcze raz.
Zostaniemy, póki nie przeczytasz płynnie.
Wygląda jak „utępimy”.
Plączesz litery.
Nie utępimy? To głupie.
- Sama jesteś głupia. - Bertie, skup się.
To nie fair. Litery nie chcą stać.
One pływają.
Tak się nie zachowuje przyszły król.
Czemu nie możemy iść kopać?
Jest czas na szpadle
i czas na książki.
Jeszcze raz.
Gdybyśmy zapomnieli, że to wyspa.
Jest pan miłośnikiem zdobnictwa?
Kolekcjonuję ozdoby.
To moja jedyna wada i tajemnica.
Nie ma tajemnic przed Bogiem.
Widzi nasze grzechy i za każdy każe płacić.
Ciekawe, jaka będzie cena moich.
Nie chcę wracać do Langenburga.
Proszę dopilnować, by tak się nie stało.
Królowa wraz z mężem czują do pana niechęć.
Jak ta antypatia by wzrosła,
gdyby wiedzieli o ostatniej nocy?
Bez dąsów.
Nie pasują panu.
Czy możemy rozmawiać o synu na spokojnie?
Bertie ma tu idealne warunki do nauki.
Pod tym pretekstem nas tu trzymasz.
Ty używasz Kossutha
jako pretekstu do wyjazdu.
Inwestuję w przyszłość Bertiego.
Nie możemy bezmyślnie żyć dniem dzisiejszym.
Czy bezmyślnie jest pragnąć szacunku poddanych?
Jakie znaczenie ma to,
czy chłopak potrafi odmieniać czasowniki?
Wkrótce może nie mieć tronu do odziedziczenia.
Tron jest bezpieczny.
I obecnie wolny.
Chciałam pana oddalić,
jednak lord John mi to odradził.
Słucham pana argumentów w sprawie Kossutha.
Świat powinien
zobaczyć, że Wielka Brytania się go nie boi.
Niech powie, co ma do powiedzenia,
a gdy już nas zabawi, niech jedzie dokądś indziej.
Jego ślady szybko zawieje piasek,
a Wasza Wysokość
będzie wysławiana za tolerancję
i wolę, by poddani cieszyli się wolną debatą.
Jesteś pani jedyną konstytucyjną monarchinią w Europie.
Dla wszystkich jasne jest, że pani to rozumie.
Dobrze jest mieć lud po swojej stronie.
Pański podziw wprawia mnie w zakłopotanie.
Nie panią podziwiam, lecz Wielką Brytanię.
Może jednak myślimy podobnie.
Tylko trochę.
Każdego dnia
masz dokładnie 20 minut wolności.
- Świetnie je dziś wykorzystaliśmy. - Poza tym, gdy tylko zadzwoni...
- Dzień Matki mam cały wolny. - ...biegniesz do niej.
Gdyby dzwonek zadzwonił teraz, już by cię nie było.
Nawet teraz.
Kochanie,
to najlepszy moment. Ma małe dziecko...
Wiedziała, kim byłam, co zrobiłam,
ale pominęła to. Dała mi nowe życie.
Teraz ja oferuję ci nowe życie.
Sophie Monmouth jest poza pańskim zasięgiem.
Nie wciągaj jej pan w swoje miłosne gierki.
Proszę o to, pamiętając o naszych stosunkach.
Ona pragnie czegoś, czego pan jej nie dasz.
To byłoby okrutne, Henry.
Wycofuję artylerię.
To najbardziej prymitywny budynek, jaki w życiu widziałem.
Jest osobliwy.
Chybiona spójność to najmniejszy z jego grzechów.
A jakie pan ma grzechy?
To niepokojące pytanie.
Niestety nie mogę dłużej zostać.
- Czy później pana zobaczę? - W jakim celu?
W celu zacieśnienia naszej znajomości.
Nasza znajomość jest wystarczająco zacieśniona.
Posłuchaj, pani.
Wszystko, co mogę zaoferować, to przyjemność i rozrywka.
Wydaje się pani, że tego jej trzeba, ale tak nie jest.
Tego, czego naprawdę pani potrzebuje,
ja nie jestem w stanie jej dać.
Bardzo mi przykro.
Z drogi!
Głupie łzy.
Dlaczego szukam pocieszenia tam, gdzie nie można go znaleźć?
Niech pan coś powie.
Wasza Miłość,
proszę posłuchać.
Słyszy pani fale rozbijające się o brzeg?
Morze trochę mnie przeraża.
A ja przy nim czuję, że żyję.
Nowy cesarz Austrii wysłał ambasadorów
do wszystkich europejskich krajów poza naszym.
- Moim. - To dla nas kłopot.
Kossutha trzeba wydalić.
Zmieniłam zdanie.
Zgodziłam się, że powinien być podjęty obiadem,
którego gospodarzem będzie Palmerston.
Jesteście tacy sami.
Powiedział ci, że poddani będą cię za to kochać,
a ty otuliłaś się jego słowami jak peleryną.
Przepraszam, Wasza Wysokość.
Dobrze się czujesz?
Co się stało, powiedz.
Stłukłaś coś?
Wiesz, że nie będę się złościć.
Pragnę odejść ze służby, pani.
Dla dobra mojego małżeństwa.
Małżeństwa?
Z panem Francatellim.
Nie chciałam trzymać tego w sekrecie,
ale nie umiałam...
Pora,
abym odeszła.
Tak mi przykro.
W jakim kontekście to się tłumaczy na „młotek”?
Jak można wydoić młotek?
Nie wiem, do licha!
- Idź do pokoju. - Proszę...
- Nie wtrącaj się. - Nie dręcz mego dziecka.
Nigdy nie dręczyłem i nie będę go dręczył,
ale musi wiedzieć...
Wie, jak mało cenisz jego starania.
- Zachowujesz się niestosownie. - Zatem zgań mnie na stronie,
a jeśli zależy ci na asyście dworu,
zwracaj się do mnie z szacunkiem.
Gdybyś zasługiwała na szacunek,
Wasza Wysokość,
oddałbym ci go.
Naprawdę, nietrudno to zrozumieć.
Wino nie było dobre.
Mogę mówić otwarcie?
Zgadzam się z tobą.
Jakże chciałabym wrócić do Londynu, abyśmy mogli odetchnąć.
Wojna na Półwyspie Iberyjskim na pewno się tak nie dłużyła.
Albert to dobry człowiek,
ale zauważono,
że cię ogranicza.
Zauważono? Kto tak twierdzi?
Ludzie o małym znaczeniu, gadatliwe kobiety.
Moim jedynym pragnieniem jest służyć tobie, Drino.
Jeśli słyszę coś, co szkodzi twojemu autorytetowi,
muszę ci donieść.
To wszystko.
Teraz skróć mnie o głowę.
Wiem, że nie jestem ci miła.
Jak możesz tak mówić?
Oczywiście, że jest zdenerwowana.
Być zmuszonym do wyjazdu z Londynu...
To nieznośne.
Rozumiem.
Czy mogę mówić otwarcie?
Można w prosty sposób sprawdzić,
czy mężczyzna poślubił właściwą kobietę.
Musi on zadać sobie pytanie:
czy przy żonie rozwijam się czy przeciwnie.
Czy jestem dzięki niej lepszym człowiekiem?
W małżeństwie z Wiktorią bez wątpienia stałem się lepszy.
Ciągle się rozwijam.
Dzięki niej urosłem jako człowiek.
Dobrze.
Wszystko zatem w porządku.
Kłótnia się rozejdzie.
Moja siostra jest ostatnio trudna w obejściu.
To następstwo damskich humorów.
Wielokrotne porody
ogłupiają kobietę.
Sprawność umysłu Victorii zależy od tego,
czy będziemy mieć więcej
dzieci?
Nie, skąd.
Bałagan w jej głowie jest chwilowy.
Nie jak u drogiego dziadka.
- Czy to wszystko, Wasza Wysokość? - Najwyraźniej.
Jaki dziś mamy dzień?
Przypomnij pan.
Niedzielę.
A co robimy w niedzielne poranki,
gdziekolwiek jesteśmy?
Chodzimy do kościoła, przeklęty poganinie!
Nie jesteś pan w Chatsworth!
I nie mów pan, kiedy krzyczę!
Gdzie byłeś?
Kąpałem się, panie Penge.
Kąpał się.
W morzu.
Czujesz pan?
Tak,
jesteś pan ugotowany.
Do kogo tak wytrwale pani pisze?
Do syna.
Chyba pozwolą mu to przeczytać w tej nieszczęsnej szkole.
Wczoraj przy stole...
Wszystkim nam dobrze zrobi powrót do Londynu.
Relacje między lokatorami wiejskiej rezydencji
mogą wkrótce stać się
dziwaczne.
Gdzie jest... Nie znam imienia.
- Duży mężczyzna. - Joseph, pani.
- Został wydalony. - Za co?
Za opuszczenie kościoła.
- K! - Dobrze.
- S! - Dobrze.
V!
Nie.
Troszkę większe niż V.
W!
W to poprawna odpowiedź.
- Wyjeżdżają panowie? - Tak, panie.
Miłego obiadu z Kossuthem.
Będę się starał. To rozkaz królowej.
Nie odjechałby pan bez pożegnania?
Po francusku?
W żadnym razie, pani.
Ciekawe, że Francuzi mówią na to: „wyjść po angielsku”.
Lata na urzędzie czegoś pana nauczyły.
Również tego, że jeśli królowa nakazuje mi coś zrobić,
prawdopodobnie ma dobry powód.
- Wątpił pan w to? - Przyznaję, że tak.
Tak jak pani we mnie.
Do zobaczenia w Londynie, lordzie Palmerston.
Liczę na to.
Oby nie w odległym terminie.
Niechciani goście wyjechali.
Zaczniemy od nowa.
Wracam do Londynu.
Możesz tu zostać, jeśli chcesz.
Tak. Świetnie.
Można zabrać.
Szukam rządcy.
Panie Penge?
Czy mogę pomóc, Wasza Miłość?
Mężczyzna Joseph, słyszę, że pan go zwolnił.
- Nie wywiązał się... - Wykonywał moje polecenie.
Załatwiał sprawunek.
W każdym razie ja jestem winna, nie on.
Jak się nazywa?
Joseph, pani.
Niesprawiedliwie by było,
gdyby Joseph poniósł karę.
- Tak, pani. - Dobrze.
To wszystko.
Proszę, proszę.
Panowie, goście.
Mamy zaszczyt powitać pana Kossutha z Węgier,
który przybliży nam naturę demokracji.
Panie ministrze, dziękuję.
W ciągu mego burzliwego życia nauczyłem się,
że nie wszystkie demokracje
są równie demokratyczne.
Chociaż
wciąż czerpię dumę z moich zasad
i chociaż moim natchnieniem jest słuszna sprawa...
Lud czeka na swoją królową,
tak jak ona czeka na adorację.
Jeszcze tydzień.
Będziesz za tym tęsknił.
Z pewnością,
ale to nie znaczy, że postępujemy źle.
Co, u licha, pan robi?
Pocieszam żonę, panie Penge.
Co pan robi?
Wpuść mnie, kochanie.
Proszę.
Wersja polska na zlecenie HBO Start International Polska
Tekst: Karolina Kremplewska